http://www.youtube.com/watch?v=u5lnZZcgIQk&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=4kvTNbc8d5s

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

To miala być Przygoda! Ja i Baśka z plecakami wypchanymi na maksa i plan, żeby uderzyć nad Adriatyk do Chorwacji na stopa. Najpierw Dalmacja, później Bosnia – Rainbow Gathering. Nie zdążyłyśmy jeszcze na dobre zacząć łapać, kiedy wprost do swojego auta  zgarnął nas Patryk, tout l’amour de Basia. Patryk postanowił, żjedzie z nami, do Chorwacji, do Bośni, na koniec świata. No a my..pojechałyśmy z Patrykiem, trzeba dodać, że jego autem.
Pierwszy nocleg, znaleziony przez CS w Wiedniu, z przyjemnością zamieniliśmy na rezerwat przyrody w Mikulovie, przy granicy Czech z Austrią. Z samego szczytu wapiennego wzgórza (Svaty Kopecek) roztaczał się przepiękny widok na miasteczko – Stare miasto oraz Zamek, ktory góruje nad Mikulovem, i w którym, jak się dowiedzileśmy, znajduje się największa w Europie Środkowej beczka na wino, mieszcząca 101 tysięcy litrów boskiego trunku (to informacja dla wielbicieli zwiedzania typu big is fun;). Czyli tak – po prawej piękny widok na Mikulov, po lewej na Austrię, za nami opuszczone kaplice fundacji Dietrichstein, a nieopodal w krzakach, dwóch panów w dresach obok swojego tranzita z wielką anteną na szczycie samochodu. Na naszą wyobraźnię najbardziej oddziałuje obecność panów w krzakach.W tempie ekspresowym przypominają nam się powieści przygodowe,detektywistyczne, zahaczamy też o film, z gatunku thiller. Powstaje też 230 teorii na temat przyczyn obecności tych 2 gentlemanów w dresikach w tak pięknych okolicznościach przyrody. Najbardziej wiarygodna okazuje się ..pssst zostawiam to waszej wyobraźni)
Następnego dnia przemknęliśmy w kilka godzin przez Austrię ( należy się ukłon w kierunku tych, którzy dbają o infrastrukture dróg w Austrii) i zatrzymaliśmy się na Słowenii. Na parkingu poznaliśmy sympatyczną parę z Niemiec, podróżującą przez Europę w stuningowanym mercedesie tranzicie. Kiedy parkowaliśmy siedzieli na składanych krzesełkach przed samochodem, na stoliku paliły się świece( antykomarowe;), w kieliszkach wino, na talerzach spaghetti. No cóż, my, biedni sąsiedzi zza wschodniej granicy, drugi dzień zajadaliśmy się chlebem z serkiem i popijaliśmy wodą źródlaną, a blask świec antykomarowych miał nam zastąpić żar ogniska i blask gwiazd na niebie.

Nasze kolejne miejsce na nocleg nie mogło być lepsze – z widokiem na wodospad i Alpy . Do tego eksluzywna kąpiel w turkusowej rzece Soca (swój kolor zawdzięcza wapieniom.) Co więcej, to raj dla spływów kajakowych i raftingu)i rozmowy do późna w noc. Następnego dnia, pierwszy raz wspinałam się w skałach ( nogi drżą, jest i  radość i pokora, sama nie wiem które mocniej odczuwałam – n i e z a p o m n i a n e wrażenie).Weszliśmy wysoko, wodospad raczył nas bryzą, zaliczyliśmy to do kategorii poranny prysznic;).        A jaki smak wody, sluchajcie! nie ma nic pyszniejszego niż woda z wodospadu pita metodą woda usta.

Po takim poranku popędziliśmy prosto na Chorwacje. Po drodze bierzemy autostopowicza Toniego, który przestrzega nas przed rozbijaniem się na dziko w Chorwacji i daje nam mistrzowski pokaz gry na ukulele .

Im dalej na południe, tym bardziej gorąco – tego dnia temperatura podskakuje o kilka stopni w górę, jest już ponad 40 stopnii widoczna jest zmiana roślinności. Pierwszy dzień w Chorwacji pokutujemy nasz brak logistycznego przygotowania. No jest morze, jest i słońce, ale jest i masa turystów, hotele dla klasy zamożnej i brak miejsca na nasz skromny namiocik. Średnia wieku 40-50, panowie w klapeczkach i czapeczkach, panie prężą do słońca obfite biusty. W tle muzyka z zaparkowanych nieopodal samochodów.  Jednym słowem – raj dla niemieckich emerytów!

Pierwsza szybka kąpiel w ciepłym morzu i uciekamy dalej na południe. Zachodnie wybrzeże Istrii nie posiada, jak się okazuje ku naszemu zawodowi, małych uroczych wiosek rybackich. Zatrzymujemy się zatem w kolorowym miasteczku Vrsar, w którym widoczne są wpływy weneckie równie silnie jak kultury masowej ( ach ten syntezator przy jednej z uroczych restauracji). nocleg bardzo przypadkowy i bardzo drogi, ale za to w luksusowym, 2osobowym łożu małżeńskim.

Po Porecu i Vrsarze, Rovinji, nasz następny przystanek, okazuje się być rajem – podziwiamy nie tylko architekturę, ale i dzikie plaże z wymarzonymi wejściami do morza. Noc postanawiamy spędzić na plaży, co niekoniecznie okazuje się dobrym pomysłem. Od strony lądu wybrzeże patrolują panowie na skuterkach, od strony morza kuter z reflektorem niczym oko Mordoru prześwietlający każdy zakamarek plaży w poszukiwaniu niesfornych turystów z wybujałą wyobraźnią ( czyt. np nas). Układamy się pomiędzy dwoma głazami, Patryk czuwa przyklejony do kamienia, Basia przez kilka godzin śpi w pozycji wygiętej, a ja poznaje co to dotyk ostrokrzewia. Za to rano, ach!Pusta plaza plus kąpiel z porannym słońcem. Tak wspaniale rozpoczęty dzień pragniemy skończyć równie pięknie – jedziemy zatem na wschodnie wybrzeże przez Pule. Tradycyjnie na przystanku serwujemy sobie arbuza, żeby później znaleźć siłę na walkę ze słońcem i sennością, podczas pieszej wędrówki po mieście w 40 stopniowej temperaturze. Udaje się – docieramy do Koloseum i amfiteatru rzymskiego. Baśka roztacza przed nami wizje dionizjów, kończymy dyskutując o naturze ludzkiej.

Zachodnie wybrzeże na pierwszy rzut oka straszy kopalniami, rafineria i fabrykami. My znajdujemy wspaniałe miejsce znane tylko tubylcom. Rozbijamy się3 m do morza. Księżyc tej nocy jest na wyciągnięcie ręki, wokół tylko cykady. Rano kąpiel nago w morzu, jest trochę zimniej niż na pełnym morzu, ale za to jak orzeźwiająco! Po śniadaniu wsiadamy do Pana Samochodzika i kierujemy się na Jeziora Plitwickie. Opuszczamy krainę Słońca i Morza, klimat powoli staje się przyjaźniejszy, uf, można oddychać. Park Narodowy imponuje czystością wód, i to nie tylko na wskutek ich przepływu (to 16 jezior połączonych wodospadami), ale i szacunkiem turystów do tego miejsca. Dodam tylko, że nie nikt nie sprawdzał czy mamy bilet; a bilet nie kosztuje mało. Do rozważenia. Po jeziorach tradycyjnie arbuz i jedziemy w kierunku Zagrzebia. W połowie drogi skręcamy na mniej uczęszczaną trasę i wjeżdżamy w sam środek obszaru, gdzie 91- 95 rozgrywała się wojna.

Opuszczone, zdewastowane domy Serbów, tablice ostrzegające przed minami powodują, że stajemy się bardziej czujni, wyciszeni. Nocleg znajdujemy w jednym z nielicznych zamieszkałych domów. Taki obrazek – przed domem siedzi cała rodzina, skupiona przy niewielkim plastikowym stoliku.- Babcia , Ojciec , Mama, Ciotki, Wujkowie, Dzieci, Kuzynowie, Pies, Kot. Na stoliku piwo, z głośników płynie chorwackie disco. I my,  w niebieskiej toyocie. Rodzina Rebrovic przyjęła nas z otwartymi sercami i wielką gościnnością. Do późna w nocy toczą się rozmowy, tańce, rysowanie, śmiechy, jedzenie,poznawanie sąsiadów. Miejscówka pod namiot – wyśmienita – pod śliwą, zaraz przy domu. Rano idziemy z chmarą dzieciaków nad rzekę (tam popis skoków do wody), przed południem ruszamy w dalszą droge obdarowani śliwkami i zaproszeniem w następnym roku. Kolejny dzień to już Węgry z Balatonem ( jezioro, w którym można by kręcić Baywatch ze względu na fale i płytkie dno) i Budapesztem. Ale to już inna historia, bo serce zostało w małym domku w Chorwacji, gdzieś przed Karlovacem. Kto wie, może odnajde je na nowo w Rumuni?? (sierpien07).

Chciałam żeby ta relacja była trochę jak Krym – różnorodna, niedopowiedziana, ot mozaika. Ukraina jest dla mnie przygodą, która się jeszcze nie skończyła, wciąż “się pisze” na kartach mojego życia.

http://www.odyssei.com/odyseusz-roku-2009/2236_news.html (Hoho)

Zakochaliśmy się w sobie w zielonej wiosennej Irlandii. Na nowo rozpoczęła się historia Mężczyzny i Kobiety, która zdarza się od początku świata. Nie często jednak przestrzeń intymna dwojga ludzi rozrasta się do tysięcy kilometrów, jak stało się w naszym przypadku. Szybko zdecydowaliśmy że czas ruszyć razem w drogę, opuścić swoje centra i odnaleźć nasze własne. W pewien deszczowy jesienny dzień wybraliśmy marokańska Afrykę.

Rozdział niezwykłych spotkań rozpoczął się dla mnie już na lotnisku w Hahn – chłopcy z Łotwy plus znaleziona piłka równa się międzynarodowy mecz odbywający się pomiędzy męską ubikacją a automatem do kawy. Rezultat: godziny oczekiwania na Eda skrócone do opowiadań o naszych wędrówkach i przyszłych planach z wojażerami zza wschodniej granicy.

Myślałam że główną osią mojej podróży będzie relacja pomiędzy mną a Edem, a stało się inaczej, na pierwszym miejscu pojawiła sie pustynia, dopiero potem My.

Pierwszy dzień w Marrakeszu jest dla mnie nauczką Inności. Doświadczam jej na kilku poziomach. Ten zmysłowy,  sprawia mi przyjemność: nowe zapachy  zanurzam ręce w aromatycznych przyprawach), faktury (dotykam delikatnych tkanin), kolory, smaki, uważnie wsłuchuje się w muzykę ulicy, wyłapuję najlepsze kawałki – nagrywam. Z kapturem na głowie i długich spodniach czuję się wręcz “marokańska”, w szczególności, że przez labirynt wąskich uliczek pewnie prowadzi mnie Ed. Ten stan utrzymuje się do czasu, gdy na chwile zostaje sama – zdejmuję nakrycie głowy, podwijam nogawki i przysiadam na chodniku. Wtedy podchodzi do mnie jedna z kobiet i patrząc mi w twarz spluwa na ziemię. W jednej chwili odczarowuje się moje Maroko i ja sama – w wieczornym zgiełku Marrakeszu. Dopiero teraz zauważam wzrok facetów z naprzeciwka, dociera do mnie hałas setek motocykli, a w brzuchu wyraźnie miesza sie koktajl avocado z kuskusem. Jestem tutaj Obca. Może nawet nie-chciana. Na pewno – kobieta.
Przychodzi Ed – decydujemy się odnaleźć naszego pierwszego hosta – Ossame. Gdy dochodzimy pod jego drzwi wciąż nie czuję się za pewnie – ale! nie mogę przecież uciec od doświadczenia nowego, nie mogę też w magiczny sposób zmienić płci. Naciskam na dzwonek. Otwiera nam młody chłopak, uśmiechnięty od ucha do ucha, który nawet nie patrzy w moja stronę. Do końca wieczora nasz gospodarz nie zwraca się do mnie w ogóle, a na moje pytania odpowiada Edowi. W nocy obmyślam paniczny plan ucieczki z tego antyfeministycznego państwa i oczywiście następnego dnia ..zostaje.

Nie uciekam, ale skutecznie chowam się za maską niezadowolenia, dumy i obojętności. Już po kilku godzinach mam dość eksponowania mojego poczucia odrzucenia, które zdecydowanie nie wpływa na jakość podróżowania. Muszę się tylko nauczyć akceptować mój nowy punkt widzenia – zza chusty i prawie zawsze u boku Eda. Ale jaja. A w Marrakeszu jest pięknie!  Szczególnie w nocy, kiedy na głównym placu rozbrzmiewają odgłosy bębnów, para bucha z podniebnych garkuchni, a podkreślone delikatnym światłem stragany kuszą kolorami, zapachami, gwarem.

Następnego dnia łapiemy stopa na południe kraju. Kiedy zdezorientowani kręcimy się na obrzeżach miasta w poszukiwaniu drogi wylotowej, na horyzoncie pojawia się dresik, w złotych łańcuchach wplątanych we włosy na klacie. Po kilku zdaniach przyjacielskim gestem zaprasza nas do swojego samochodu i jedziemy w kierunku wylotówki na Quarzazate. W samochodzie okazuje się  że nasz kierowca jest profesorem na uniwersytecie i doskonale rozumie potrzebę pomocy zagubionym w meandrach kultury arabskiej studentom. Dodaje też że podziwia Wałęse i że raz odwiedził Litwę – rodzinny kraj Eda.

Atlas przecinamy w tempie ekspresowym, wypadając z zakrętów przy prędkości 150 km/h. “Schumaher” chwali się nasz kolejny kierowca , a ja w tym czasie modlę się o dobra wolę Allaha. Na jednym z zakrętów wpadamy prosto do berberyjskiej restauracji. Trójka przyjaciół, która zgarnęła nas z Marrakeszu, to trzej poważni biznesmeni, których niewielu w tej okolicy. Jak sami przyznają “nie piją, nie palą, bo największą frajdą jest jedzenie”, więc kosztujemy, smakujemy, mlaskamy razem z nimi i naprawdę cieszymy się z tego wspólnego posiłku. Z powrotem wsiadamy do samochodu marokańskiego Schumahera – Inshallah!

Za nami zostawiamy “płonący” o zachodzie słońca Atlas, żeby wieczorem dotrzeć do Skoury – niewielkiego miasteczka położonego u bram daktylowego raju. Tam realizujemy nasz podstawowy “plan rozpoznawczy” – wyszukujemy najmniej eksponowane, a najbardziej marokańskie miejsce, gdzie można napić się herbaty. I tym razem mamy szczęście – w kawiarni spotykamy Aziza, który okazuje się być z HC i godzi się nas przenocować w swoim domu. Na miejscu dokonuję ekwilibrystycznych wyczynów językowych (francusko arabskich) i zdobywam serca chłopców. Szczęściu swojemu nie mogę uwierzyć. Chłopaki traktują mnie jak s w o j e g o i nawet nie przeszkadza im, że zaczynam dyrygować w kuchni przygotowaniami do tajina. No tak – jesteśmy w kuchni (pozbądź się zludzeń dziewczyno), ale z drugiej strony – Mustafa – przyjaciel Aziza jest szefem kuchni w Skourskim kasbachu (kuuuchnia). Po obiedzie chwytamy za bębny i na kolorowych dywanach cieszymy się razem muzyka.

Kolejne dni, to wędrówka na południe, ku Saharze. Przypadkowe spotkania, rozmowy, zaproszenia na herbatę, obiad urozmaicają nam wędrówkę. W Zagorze czeka na nas nasz kolejny host z CS – Salah. Spotykamy się z nim późnym wieczorem. Tu, na południu powietrze jest inne, na niebie jest więcej gwiazd, a ludzie są życzliwsi. Tak przynajmniej twierdzą Ludzie Południa. Podczas następnych dni, mieliśmy okazję zweryfikować ten sąd osobiście.

Dom rodziny Sallaha znajduje się dokładnie w odwrotnym kierunku co M’hamid, co nie oznacza, że jest daleko od pustyni. Ona już tu jest – hameda wdziera sie w granice miasta, dyktuje warunki życia. Mężczyźni osłaniają twarz turbanami, a kobiety w cieniu mielą przyprawy. Tylko turyści maszerują naiwnie w objęcia słońca. Szybko jednak wracają pod zacienione daszki europejskich kawiarni ze spalonymi noskami. Pustynia nie każdego przyjmuje z otwartymi ramionami.

Zanim jednak my dotarliśmy na pustynie, zostaliśmy córką i synem rodziców Sallaha. Stało się to po tym, jak pozwoliliśmy gadać muzyce – po obiedzie zasiedliśmy do herbaty, kiedy Sallah wyciągnął derbukę. Ktoś inny przyniósł łyżeczkę i kawałek blachy, brat Sallaha – skrzypce, mama – szklanki, ja – witaminy w plastikowym pudełeczku. Już po chwili – ponad 10 osobowa grupa zjednoczyła się w poobiednim międzynarodowym rytmie. Zagora urzekła nas otwartymi sercami ludzi. Poznaliśmy cały gang przyjaciół, z którymi gotowaliśmy, graliśmy i tańczyli pod marokańskim niebem. Przez moment nawet zapomniałam o Saharze, choć ona nie zapomniała o nas. Pewnego dnia dostaliśmy propozycję noclegu u nomadów na Saharze. Już następnego poranka maszerowaliśmy na pustynię kilkadziesiąt kilometrów. Z muzyką i śmiechami dotarliśmy na miejsce z pełnią księżyca. Niby nic – codzienne przygotowania posiłku, żarty z przyjaciółmi, a we mnie jakiś smutek i ogromna przestrzeń rozpaczy. W nocy, wymykam się z namiotu na pobliska wydmę. Siadam twarzą do księżyca i zaczynam płakać. Po chwili już szlocham na całego, wyję i krzyczę. Wiatr porywa moje smutki, już się niczemu nie dziwię, poddaje magii powrotu do domu. Tu jest mój dom – matko pustynio – wróciłam i będę wracać zawsze. Moje serce zostaje na Saharze. Kiedy wracam do namiotu nie boję się już śpiewać prosto z brzucha, a dłonie same układają się do klaskania. Cały namiot wypełniony jest muzyką, która coraz bliżej mnie. Wpadam w trans. Po raz drugi tego dnia pustynia pozwala mi uczcić mój powrót.

Następne dni to mozolne przemieszczanie się ku oceanowi. W drodze rozkoszujemy się jedzeniem, zapachami, rozmowami z napotkanymi ludźmi.

Agadir okazuje się być dużym miastem, z hotelami na każdym rogu, mnóstwem świateł i bankami. Ratuj się kto może! Do tego jeszcze to zatrucie pokarmowe! Słaniam się na nogach, lecę Edowi przez ręce. Po nocy w piekle gorączki i wymiotów, stawiam się nad oceanem. Jako jedyni na plaży rzucamy sie w fale. Gdyby nie to, że nasze bagaże zaczęły być podmywane przez wodę, pewnie nigdy byśmy nie wyszli. Jeszcze tylko nagrywam szum fal, jeszcze tylko raz patrzę w ta ogromna przestrzeń.

Kilka godzin później łapiemy stopa w kierunku Marrakeszu, gdzie czeka na nas Ossama. Dobrze było trafić z powrotem do tego chłopca. Już się nie dąsam za to, w jaki sposób mnie traktuje, ba! nasza rozmowa wygląda całkiem inaczej. Tak bardzo chciałabym się z tego cieszyć! I cieszyłabym, gdyby nie nieustająca gorączka i uciążliwy ból w prawym boku. Dwa dni później, już w Polsce, lekarze odkrywają u mnie wrodzona wadę nerki. W szpitalu podpięta do kroplówki szczelnie otulam się marokańskim szalem. Przecież nic złego nie może się już stać. Przecież odnalazłam Dom.

Ha!:D

http://www.skyadventure.pl/index.php?strona=pogoda

Trochę więcej o tym Jakub Pająk:

http://www.loswiaheros.pl/miedzy-biegunami/223-jakub-pajak-karawana-solna-mali

I niech gada muzyka:

http://www.youtube.com/watch?v=WcqlOq1cjjc

Tak bylo wczoraj, dzisiaj powrot do Turcji.

Marszrutka wypelniona ludzmi do ostatniego wolnego centymetra pedzi gruzinska autostrada. Mezczyzni pala papierosy, kobiety ziewaja patrzac na palacych mezczyzn, z glosnikow dudni rosyjskiegi disco. Mijamy wozy zaladowane kapusta, niezliczona ilosc pasacych sie przy/ lub na drodze krow, mandarynkowe gory przydroznych stoisk, grupki babuszek z nie-wiadomo-czym w torbach w krate. W mikrobusie obok rytmicznie powtarzajacych sie dzwiekow rosyjskiej muzyki rozrywkowej dodatkowa nuta: skrzypiacych skorzanych kurtek pasazerow. Na dziesieciu, piec w skorzanej kurtce. Na dziesieciu, dziesiec z twarza wyrazajaca pewnego rodzaju smutek, melancholie, obojetnosc, zmeczenie, ale i fantazje. Na dziesieciu, dwoch wysiada tuz przy granicy gruzinsko – tureciej: to ja i Edvardas. Wracamy do domu.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]